Ślub z obcokrajowcem – stereotypy i formalności

Ślub z obcokrajowcem – stereotypy i formalności

Jak obecnie postrzegane są śluby naszych rodaków z cudzoziemcami oraz jakie przeszkody napotykamy na drodze do ołtarza? Czy ślub z obcokrajowcem oznacza, że jesteśmy zmuszeni do przebrnięcia przez szereg formalności?

Ślub z obcokrajowcem - stereotypy i formalnościSerce nie sługa

Trudno przewidzieć moment, w którym nasze serce zostanie ugodzone strzałą Amora. W poprzednim ustroju osoby darzące uczuciem kogoś spoza granic naszego kraju musiały zmierzyć się z wieloma trudnościami, by stanąć na ślubnym kobiercu. Ograniczenia narzucone przez władze państwa skutecznie utrudniały urzeczywistnienie planów. Liczba cudzoziemców w Polsce była znacznie niższa niż obecnie. Ślub z obcokrajowcem wzbudzał wiele kontrowersji. Ludzie byli podejrzliwi, myśleli schematami. Na szczęście obecnie rzadziej się z tym spotykamy.

Otwarte granice

Granice naszego kraju są otwarte, dlatego Polacy częściej wyjeżdżają za granicę do pracy, na studia i w celach turystycznych. Podobnie jest w przypadku obcokrajowców odwiedzających Polskę. Wielu z nich znajduje w naszym kraju miłość swojego życia. Polki, uważane za najpiękniejsze kobiety na świecie, czasem pozwalają skraść swoje serce przystojnemu Hiszpanowi o brązowych oczach bądź Szwedowi z białym uśmiechem. Niemal identycznie polscy mężczyźni lokują swoje uczucia we Francuzkach o nietuzinkowej gracji bądź Włoszkach z czarnymi lokami.
Biurokracja Urzędów Stanu Cywilnego

Ślub cywilny z obcokrajowcem na terenie Polski jest możliwy, jeśli ten spełni wszystkie wymagania urzędników, czyli:

  • przedstawi paszport wraz z kartą pobytu;
  • przedstawi dokument z kraju ojczystego, który zezwala na zawarcie związku małżeńskiego. Istnieją kraje, które nie wydają takich zaświadczeń. Wtedy obcokrajowiec musi udać się z prośbą do sądu rejonowego, który wyda odpowiedni wniosek;
  • przedstawi skrócony odpis aktu urodzenia. Dokument powinien być przetłumaczony na język polski przez tłumacza przysięgłego;
  • przedstawi zaświadczenie informujące o zameldowaniu na terytorium Polski;
  • przedstawi dowód ustania lub unieważnienia małżeństwa – w przypadku rozwodnika bądź wdowca;
  • przedstawi zaświadczenie, że nie pozostaje w związku małżeńskim – jeśli w tej sprawie było prowadzone postępowanie;
  • przedstawi oświadczenie, że nie posiada wiedzy, która zabraniałby mu wziąć ślub z cudzoziemką;
  • przedstawi pozwolenie na zawarcie związku małżeńskiego – jeśli przewiduje to kodeks rodzinny.

Wyrozumiałość księży

W przypadku, gdy para jest wierząca i chce, aby małżeństwo zostało sformalizowane ślubem konkordatowym wymagane jest przedstawienie:

  • dowodu osobistego
  • aktu chrztu
  • aktu bierzmowania
  • dowodu ukończenia nauk przedmałżeńskich
  • danych osobowych świadków.

W przypadku, jeśli przyszłe małżeństwo bądź jedna z osób planujących wziąć ślub, nie spełnia któregoś z powyższych wymagań, księża proponują przystąpienie do przyśpieszonego trybu spełnienia wymogów. Istnieją przypadki, gdzie przyszły pan młody bądź panna młoda kilka dni przed ślubem przystępował do sakramentu chrztu lub bierzmowania.

Ślub mieszany

Zawarcie ślubu mieszanego występuje, gdy jedna z osób jest niewierząca. Zgodę na ślub może wydać jedynie biskup. Kapłan zwalnia stronę wierzącą z obowiązujących przepisów prawa kościelnego, dzięki czemu może ona wziąć ślub z osobą wychowaną w innej wierze niż katolicka. Zawiera się także śluby z ateistami lub z apostatami. W zamian reprezentant kościoła oczekuje zapewnienia, że niewierzący nie będzie ingerował w życie duchowe strony wierzącej oraz, że potomkowie zostaną wychowani na osoby wierzące przestrzegające zasad wiary. Śluby mieszane są zawierane przez osoby posiadające różne obywatelstwa, jak również te same.

Zróbmy to u Ciebie

Sposób zawierania małżeństwa kościelnego poza granicami Rzeczypospolitej zasadniczo nie różni się od uroczystości odbywającej się w kraju. Strona polska musi spełnić wszystkie wymagania obowiązujące w kraju przyszłego partnera lub partnerki. Pierwszym poczynaniem narzeczonych powinno być uzyskani zgody od proboszcza z własnej parafii. Następnie zostają zgłoszone zapowiedzi. Koniecznością są również trzy wizyty w poradni rodzinnej oraz odbycie nauk przedmałżeńskich. Natomiast dodatkową formalnością jest powinność zwrócenia się do polskiej placówki dyplomatycznej z prośbą o koordynaty do polskiego księdza (kontakt ten najłatwiej nawiązać przez MSZ). Proboszcz polskiej parafii wystawia tzw. delegację, która określa właściwą parafię poza granicami kraju, w której odbędzie się ślub. Odebranie delegacji przez zagraniczną parafię gwarantuje otrzymanie świadectwa ślubu. Po ceremonii za granicą proboszcz jest zobowiązany przesłać kopię aktu ślubu do rodzimej parafii jednego z małżonków. Istotne jest, aby pamiętać, że ślub kościelny można zawrzeć tylko w kraju, który ma podpisany konkordat ze Stolicą Apostolską i w którym wyznawana przez narzeczonych religia jest powszechnie uznawaną.  Po powrocie do ojczyzny należy udać się do Urzędu Stanu Cywilnego celem zarejestrowania związku małżeńskiego.

Wspólne życie ponad wszystko

Zakochane w sobie osoby są w stanie iść pod prąd na przekór wszystkim przeciwnościom. Ich miłość jest jednocześnie ich siłą. Wprawdzie ślub z obcokrajowcem poprzedza skomplikowana procedura, ale dla osób pragnących się pobrać nie stanowi to żadnej przeszkody. Gdyby było inaczej Ojciec Leon Knabit w swojej książce „Miłość nie przeminie” nie odważyłby się napisać „wiara się skończy, nadzieja się spełni oraz, że miłość nie przeminie!”

KOMENTARZE: 1

  1. Nie wyobrażam sobie ślubu poza granicami Polski. Od dziecka marzyłam od wzięciu ślubu w moim kościele parafialnym, i tak się wkrótce stanie! Też tak macie/mieliście?

Dodaj komentarz